دخترک فکر می‏کرد بدون احساسی که به پسر بخشیده بود امشب به صبح خواهد رسید؟
پسرک به این می‏اندیشید که دختر امشب را در آغوش چه کسی صبح خواهد کرد!

این روزها نداشتنت لذت‏بخش‏تر از خاطره‏های داشتنت است، احساسم به خودآزاری رسیده است.

مست نگاهت می‏شوم و رنگ چشمانت را از یاد می‏برم. دوباره باختن آغاز می‏شود.

چشمانت را ببند و تا ده بشمار، بگذار رویای امشبت را من بنویسم.

لب‏های خسته از الله‏اکبرهای شبانه‏ات، بوسیدن دارد.

او کسی است که شهرتش بسیار بیشتر از قدرتش به گوش رسیده است.

خدا تنهاست. تنها، خسته و ناامید.
پروژه‏ی انسانیت‏اش شکست خورده است، خدا بازی را باخته است.

من لرزش صدایت را می‏خوانم، تو دزدیدن چشمانم از نگاهت را بخوان.

چه‏ قدر سخت است این سکوت، با فریادی که درون سینه‏ام موج می‏زند چه کنم؟
یعنی خدایی هست؟

تکرار می‏کنم. خسته‏ام اما از پا ننشته‏ام.
والا پیامبر، گفتی که یک دیار هرگز به ظلم و جور نمی‏ماند.

خسته‏ام، اما از پا ننشته‏ام.

من به خاطر تو این روزها مبارزه می‏کنم، دلم می‏خواهد روزی برسد که تو فقط در سایه‏ی من معنی پیدا نکنی. روزی که تو یک زن باشی نه زن کسی باشی.

سفید سفید؟ سرخ و سفید؟ سبزه؟ هرچی که باشه فقط با مچ‏بند سبز می‏ارزه!

چشمان بسته، دستان هنرمند تو که پوست داغم را می‏شکافد و لذت را در عمق تن عریانم جاری می‏کند.
امشب گرمای انگشت‏هایت چیز جدیدی به همراه دارد، آن چیز چیست که همراه با انگشتان گرم تو پوست تنم را نوازش می‏کند؟
لازم نیست چشم باز کنم، رنگ آن چیز باید سبز باشد.

دیشب میرحسین بلاخره حرف دل یک ملت را به این مردک گفت: ساکت شو.