Network Friends

کدخدا عکاس‏باشی
وب نوشت
کاهو سکنجبین
ابریشم
گوربان
زنگوله
رویای بهار
زهرا
شراب سیاه
سنجاقک
آقای وبلاگ
مطرود . نت
مطرود
از پشت یک سوم
گناهکار
ماسو
نگاه نو
Iranian Idiot
امیدانه‏های امید
My Inner Tramp
یک قلب می‏تپد
وبلاگینا
ای هفت سالگی
kiosk-waiting
Long Life Games
داریوش کبیر
نقابی برای خدا
گل‏شب‏بو
Sun joon
Old Fashion
ناتور
Ameile
نسخه هفدهم
مسافر کوچولو
از خود به خویش
حسن محمدی اصل
اوقات من
چقدر خوب بود اگه
وحیدو
بی‏بی باران
دل نوشته‏ها
دی‏ناز
میرزا پیکوفسکی
ییلاق ذهن
نقطه پایان
J.O.Z.E.P.H
نازلی
نگین شیراز
Silent land
Contrast
خیال
چند قدم نزدیک‏تر به خدا
لولیان
الیزه
پرت
استفراغ
فاطی
روژ
معلمی از بهشت
باران تابستانی
گل‏های کاغذی
من و سایه‏ام
سرزمین تنهایی
آیلار
سولی‏لوگ
مکتوب
قوز بالای غوز
سپنتا
از خلیج همیشه فارس
شهره
P30geek
چرت و پرت
مهرواژه
نیمه‏ی پنهان
ته خط
شیمز
شب‏نویس
SHoUT
مهستا
تولدی دیگر
عصیان
سرمه
گل پسر
فردا می‏آید
بی‏سرزمین‏تر از باد
پننده
به‏آئین
یله
بیلی و من
دل‏نوشته‏ها
سورئالیست
یوتا
Cofee Mix
مریم بانو
مگه مهمه
متروک
سیمرغ
قرنی از باران
شب بارونی
تیگلاط
سیاه و سپید
ارتفاع صفر
نیکولو پاگانینی
Bielinoch
Hades's Fairy Tales
خودکشی
مداد سیاه
یاداشت‏های یک پزشک
مهرواژ
آغاز راه
پسر معمولی
چلچله شمالی
Original.30n

August 14, 2008 | پنجشنبه 24 مرداد 1387
Õمافیای وبلاگستان بیمار فارسی
بعد نوشت: لطفا پس از خواندن متن پائین برای آگاهی بیشتر این نوشته: "وبلاگستان بیمار، توهم تا واقعیت" را مشاهده فرمائید. خیلی‏ها می‏آیند و زود یا دیر می‏روند امّا وبلاگستان فارسی همیشه پویا و سبز می‏ماند.


چرا بعضی دوستان وبلاگنویس فکر می‏کنند وبلاگ فقط می‏تواند در "وردپرس" باشد؟
چرا بعضی دوستان وب2 این فناوری را با باکس‏های گسترش شایعات مضحک و "اخبار زرد" اشتباه گرفته‏اند؟
چرا بعضی دوستان آی‏تی مدار فکر می‏کنند فقط خودشان از آی‏تی و دنیای کامپیوتر و اینترنت سر در می‏آورند؟
چرا بعضی دوستان مثلا "وبلاگ‏نویس" اصول اولیه‏ی وبلاگ‏نویسی را یاد نمی‏گیرند؟
چرا بعضی دوستان تکنولوژیک فکر کرده‏اند فناوری‏های روز فقط برای آنها عرضه شده است و دیگران از این مزایا "محروم "مانده‏اند؟
چرا بعضی دوستان فکر کرده‏اند "کپی" کردن از سایت‏های داخلی و خارجی بدون ذکر منبع هنر بزرگی است؟
چرا بعضی دوستان "جرات" کرده‏اند حتی در متن کپی کرده از منبع اصلی با اجازه‏ی خودشان دست ببرند؟
چرا بعضی دوستان نمی‏فهمند رتبه در فرندفید، گوگل ریدر، خوراک‏ها و آراس‏اس ها در مقابل "تاثیری" که هر "کلمه" بر حتی "یک خواننده" می‏تواند داشته باشد، اهمیتی ندارد؟
چرا بعضی دوستان حتی به خودشان زحمت نمی‏دهند درستی یا نادرستی عکس و متن را با "منبع اصلی" مقایسه کنند؟
چرا این روزها داشتن وبلاگ در بلاگفا، پرشین بلاگ، پارسی بلاگ، بلاگ اسکای و بلاگ اسپات با "سال‏ها" آرشیو جالب و جذاب "عقب مانده‏گی" محسوب می‏شود؟
چرا بعضی‏ها به خودشان اجازه داده‏اند وبلاگستان فارسی را ملک "بی‏صاحبی" بدانند که هر طور دلشان بخواهد در آن رفتار کنند؟
این دوستان "تازه رسیده" کجا بودند وقتی بلاگرهای فارسی "ساعت‏ها" وقتشان را پای این اینترنت کم سرعت "عذاب‏آور" صرف نوشتن چند خط کوتاه "مفید" می‏کردند، وقتی یک تنه در مقابل همه‏ی "سانسورها، محدودیت‏ها و فشارها" ایستاده بودند؟
چرا بعضی دوستان یادشان رفته پویایی وبلاگستان فارسی به تلاش و کوشش وبلاگ‏هایی بود که وقت می‏گذاشتند تا "خروجی مناسب" در اختیار خواننده‏شان قرار دهند.
یادش به خیر وبلاگ‏هایی که هر خط نوشته‏شان هم سنگ "طلا" ارزش داشت. یادش به خیر وبلاگ‏هایی که ترجمه می‏کردند، تجربه می‏کردند و تجربه‏شان را در اختیار دیگران قرار می‏دادند.
این روزها وبلاگستان فارسی، "بیمار"مافیای تازه به دوران رسیده‏هاست، مافیایی که نه ارزش‏های دنیایی که به آن هجوم آورده است را می‏فهمد و نه حتی از خودش حرفی مفید برای ارائه نشان می‏دهد.
خدا لعنت کند شرکت یاهو را که "چت روم‏هایش" را بست و این تحفه‏ها را ناگهان به کیسه‏ی وبلاگستان ریخت.


پ.ن: مطمئنا منظورم به همه نبود امّا اکثریت گاهی همه چیز را سیاه جلوه می‏دهد.
* جواب کمانگیر به مطرود
* جواب یک فتحی به مطرود
* جوای میلاد احرامپوش به مطرود
* جواب مطرود به میلاد احرامپوش عزیز
* جواب وب2 به مطرود
* نوشته‏ی بلاگ نوشت در همین مورد
   
 


"hope" is the thing with feathers
That perches in the soul
And signs the tunes without the
Words, and never stops at all


صبر کردن دردناک است
و فراموش کردن دردناک‏تر
اما از همه دردناک‏تر آن است
که ندانی صبر کنی یا فراموش


تو کنار من یه کوهی
من کنار تو یه دریا
ما رو با هم آرزو کن
ما با هم می‏شیم یه دنیا


بودنت هدیه‏ایست برای قلب کوچکم


بوسه ابتکاری است از طبیعت برای
زمانی که احساس در کلام نمی‏گنجد


کاش یادت نرود روی آن نقطه‏ی
پر رنگ بزرگ، بین بی‏باوری آدم‏ها
یک نفر می‏خواهد با تو تنها باشد
نکند کنج هیاهو بروم از یادت


 
   
   
   
 

                               

Send IM

matroud@gmail.com

MovableType 3.2

Add to Google Reader or Homepage

Bookmark and Share